بهمن ۰۲

یک وزنه بردار دوپینگی دیگر و محرومیت ایران

امید ناییج، وزنه ‌بردار ملی‌پوش ایرانی دسته ۹۴ کیلوگرم از سوی فدراسیون بین‌المللی این رشته دوپینگی اعلام و از حضور در رقابت‌های وزنه‌برداری محروم شد. ناییچ سومین وزنه‌بردار دوپینگی ایران در سال ۲۰۰۹ است و طبق مقررات فدراسیون بین‌المللی وزنه‌برداری ایران به مدت دو سال از حضور در رقابت‌های بین‌المللی محروم است. پیش از این، اعلام دوپینگ ۹ وزنه‌بردار تیم ملی ایران در آستانه رقابت‌های جهانی ۲۰۰۶ به محرومیتی سنگین انجامید و اعتبار این رشته در ایران دچار خدشه‌ای عمده شد. پس از این رسوایی فدراسیون بین‌المللی وزنه‌برداری مقرراتی وضع کرد که اگر در طول یک سال سه وزنه‌بردار از کشوری دست به دوپینگ بزنند، فدراسیون وزنه‌برداری آن کشور از یک سال به بالا محروم خواهد شد. بعد از محرومیت ۹ وزنه‌بردار ملی‌پوش ایرانی از حضور در دو دوره رقابت‌های بین‌المللی ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ و المپیک ۲۰۰۸ موفقیت‌های وزنه‌برداری ایران زیر سایه تقلب و خلافکاری رفت. برکناری مرادی از ریاست فدراسیون وزنه‌برداری و سرمربی بلغاری تیم ملی، با تلاش بهرام افشارزاده، رییس فدراسیون بعدی وزنه‌برداری برای کوتاه‌تر شدن محرومیت وزنه‌برداران همراه شد که با همه تلاش‌ها و خبرهای امیدبخش اعلام شده در ایران هیچگاه رنگ حقیقت به خود نگرفت. به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران صبح روز جمعه اعلام شد که پس از دیدار مسئولان فدراسیون بین‌المللی با حسین رضا زاده، سرپرست فدراسیون وزنه برداری ایران، و داراب ریاحی (دبیر فدراسیون) در مجارستان، مثبت بودن آزمایش دوم دوپینگ ناییچ و محرومیت دائمی او به دلیل تکرار دوپینگ به طور رسمی اعلام شد. ناییچ یکی از ۹ وزنه‌بردار ملی‌پوش دوپینگی در سال ۲۰۰۶ نیز بود. آزمایش دوپینگ ناییچ در جریان رقابت‌های وزنه‌برداری باشگاه‌های آسیا در تیم مناطق نفت‌خیز جنوب ایران در تابستان گذشته بود. این رقابت‌ها در کره جنوبی انجام شد. پیش از این آزمایش دوپینگ رشید شریفی و آنوش آرمک، دو ملی پوش دیگر ایرانی، مثبت اعلام شده بود. این دو وزنه‌بردار با محرومیت چهار ساله رو به رو شدند. در اعلام آزمایش دوپینگ ۹ وزنه‌بردار ایرانی در سال ۲۰۰۶، فدراسیون وزنه‌برداری ۴۰۰هزار دلار جریمه شد. محمد رضا کاظمی نژاد، سرمربی تیم وزنه برداری مناطق نفت خیز، به خبرگزاری فارس گفت که عمل دوپینگ به احتمال قوی در اردوی تیم ملی انجام گرفته است.

نسخه چاپی این برگه نسخه چاپی این برگه

نوشته ای از فرزاد سلطانزاده نادری