خبرنامه ملّی ایرانیان

چه کسانی دانشجویان را در حمله به کوی دانشگاه تهران لت و پار کردند؟ آن که در فیلم کوی دانشگاه می‌گفت: نزن، نزن، که بود؟ از افراد پلیس یا لباس شخصی‌ها؟ فرمانده پلیس می‌گوید ما نبودیم.

رسیدگی به ماجرای حمله به کوی دانشگاه که در آن ۵ دانشجو کشته شدند، مسئولان را به جان هم انداخته و مثل شبحی آن‌ها را دنبال می‌کند، مانند شبح کهریزک که سعید مرتضوی را راحت نمی‌گذارد.

مسئولان انگشت اتهام را به سوی هم نشانه می‌روند. اسماعیل احمدی مقدم، فرمانده نیروی انتظامی می‌گوید فیلمی که از حوادث کوی دانشگاه گرفته شده دستکاری شده است. روی آن صداگذاری کرده‌اند تا این گونه وانمود شود که پلیس دانشجویان را می‌زند و لباس شخصی‌ها مخالفت می‌کنند، «در حالی که صحنه برعکس است، لباس شخصی‌ها می‌زنند، پلیس از دستشان می‌گیرد و می‌آورد.»

حمله به کوی دانشگاه ابعادی داشت که آیت‌الله خامنه‌ای دستور داد کمیته‌ای برای پیگیری این حمله تشکیل شود.

“که بود، که بود؟ من نبودم!”

از حمله به کوی دانشگاه یک سال می‌گذرد. اما هنوز هیچ مأمور پلیس، لباس شخصی یا بسیجی و سپاهی بازداشت ‌و دادگاهی نشده است. “که بود، که بود، من نبودم” تنها چیزی است که پس از یک سال به گوش می‌رسد.

پیامد خشونت‌هایی که از انتخابات به این سو در ایران رخ داده، هنوز روشن نیست. هنوز کسی نمی‌داند دهها کشته، صدها زندانی، اعمال شکنجه و تجاوز در زندان‌ها چه نتایجی به بار می‌آورد و چرا اکنون حتی در میان نیروهای طرفدار دولت هم گروه‌هایی خواستار روشن شدن عاملان این فشارها هستند.

آیا فشار برای رسیدگی به پرونده‌ی آمران و عاملان کوی دانشگاه یا کهریزک برای راضی کردن ناراضیان است، برای مجازات مجرمان است یا تصفیه حساب‌های درونی؟

بسیج دانشجویی دانشگاه تهران و دانشکده علوم پزشکی تهران که از حامیان دولت است در سالگرد حمله به کوی دانشگاه با انتشار نامه‌ای خطاب به رئیس قوه قضاییه اگرچه مقصر اصلی را معترضین قلمداد کرده، ولی از نحوه پیگیری این موضوع هم انتقاد کرده و خواستار رسیدگی به پرونده کوی دانشگاه و مجازات عاملان و مجرمان این واقعه شده‌است.

در این نامه آمده است: «واقعیت این است که با وجود “دستور اکید” رهبر معظم انقلاب در مورد برخورد با عوامل این حادثه تلخ، شاهد هستیم که با گذشت یک سال از واقعه، هنوز ثمرات عملی رسیدگی به جرایم مرتکبان آن حادثه، دیده نمی‌شود. به راستی چه مانعی باعث گردیده تا احکام قضایی برای مسببان حادثه صادر نگردد و بر ابهام افکنی‌ها و سوءاستفاده‌های دشمنان نظام و تفرقه‌افکنان، روشنگری قانونی صورت نگیرد و قشر انقلابی و فرهیخته‌ی دانشگاهی همچنان منتظر اجرای عدالت در برابر قانون‌شکنان باشد؟ آیا این خواسته نابجایی است که دستگاه قضایی به فرمان صریح مقام معظم رهبری در این زمینه، سریع و صریح عمل کند و با برخورد با عاملان آن، از رخداد حوادث مشابه جلوگیری نماید؟»

آیا اراده‌ای برای یافتن حقیقت وجود دارد؟

انجمن اسلامی دانشگاه تهران و علوم پزشکی تهران نیز فرهاد رهبر، رئیس دانشگاه را پاسخگو می‌داند و با انتقاد از دولت و مجلس به آیت‌الله آملی لاریجانی نوشته است: «مظلومان اصلی این فاجعه دانشجویان بودند… این حق دانشجویان است که پس از یک سال، از شناسایی و محاکمه آمرین و عاملین آن بپرسند و آنان که قول پیگیری و وعده احقاق حق دادند را مورد بازخواست قرار دهند.»

الیاس نادران نماینده اصولگرای مجلس که منتقد دولت و یکی از اعضای کمیته حقیقت‌یاب وقایع کوی دانشگاه، تهدید کرده است که «اگر مسئولین در رابطه با آن حادثه اظهارنظر نکنند، اسناد و مدارک خود را شخصا در اختیار رسانه‌ها قرار خواهم داد.»

کاظم جلالی، سخنگوی کمیسیون امنیت ملی مجلس عذر بدتر از گناه آورده است که کسی یا گروهی مانع از ارائه گزارش نیست، «اصل مسئله این است که اصلا گزارش تهیه نشده است»!

جمشید انصاری، نماینده اصلاح‌طلب مجلس ششم در اردیبهشت ماه در جمعی گفته بود که هیچ ابهامی درباره عاملان کوی دانشگاه وجود ندارد و مشخص است چه کسانی به کوی دانشگاه حمله کردند، اما به گفته او «اراده‌ای برای برخورد با آن‌ها وجود ندارد».

معلوم نیست که اظهارات فرمانده نیروی انتظامی درباره فیلم تهیه شده از کوی دانشگاه و انداختن گناه شکنجه و قتل دانشجویان به گردن سپاه و لباس شخصی‌ها برآمده از کدام اراده است؟ اراده‌ای برای علنی کردن یک “حقیقت” که “کمیته حقیقت‌یاب” از یک سال پیش در جستجوی آن است؟

آیا فاجعه کوی دانشگاه نیز سرنوشتی مانند ماجرای زندان کهریزک پیدا می‌کند، یعنی با وجود بر ملا شدن چهره‌ی دستکم برخی از مهره‌ها، اتفاقی نمی‌افتد و به کسی و جایی برنمی‌خورد. هم‌‌چنانکه سعید مرتضوی دادستان عمومی و انقلاب وقت تهران هرگونه مسئولیتی را در رابطه با کهریزک رد کرد و آب از آب تکان نخورده است، حداقل تا امروز!

نوشته ای از